بهمنی، مهرزاد. (1392). نظرسنجی از شهروندان 15 سال و بالاتر تهرانی درباره شبکههای اجتماعی و نحوه تعامل با آنها. تهران: مرکز تحقیقات صداوسیما.
خوشگویان فرد، علیرضا. (1386). روششناسی کیو. تهران: مرکز تحقیقات صداوسیما.
فاضلی، اشرف السادات. (1392 ). الگوی گذران اوقات فراغت در بین نوجوانان و جوانان.تهران: مرکز تحقیقات صداوسیما.
عاملی، سعیدرضا. (1388). شبکههای علمی مجازی. تهران: پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی.
مهدوی، فرهاد. (1391). بررسی فرصتها و چالشهای موجود پیرامون وضعیت هویت ایرانی در اینترنت. تهران: مجموعه مقالات همایش روز رسانههای اجتماعی. تهران: پژوهشکده فرهنگ، هنر و معماری.
نصرتی، محمد. (1391). ارتباطات انسانی در شبکههای اجتماعی مجازی (مطالعه موردی ارتباطات انسانی در بین کاربران شبکه اجتماعی گوگل پلاس). مجموعه مقالات همایش روز رسانههای اجتماعی. تهران: پژوهشکده فرهنگ، هنر و معماری.
نورمحمدی، مرتضی. (1388). چالشهای فرهنگ و هویت در فضای مجازی. پگاه حوزه، 261.
Brown, S.R. (1993). A primer on Q Methodology. Operant Subjectivity. Vol. 16, No. 3 ,4, pp. 91-138.
Boyd, D.M. & Ellison, N.B. (2008).Social Network Sites: Definition, History, and Scholarship. Journal of Computer Mediated Communication, Vol. 13, No.1, pp.210-230.
Coogan, J. & Herrington, N. (2011). Q Methodology: an Overview, Research on Teacher Education, Vol. 1, No. 2.
Pempek, A. (2009). College Students Social Networking Experiences on
Face Book. Journal of Applied Developmental Psychology, Vol. 30, No. 3, pp. 227-238.
Van Excel, J. (2005). Q Methodology: A Sneak Preview, Erasmus MC, Institute for Medical Technology Assessment, Department of Health Policy and Management.
