دادگران، سیدمحمد. (1374). مبانی ارتباطات جمعی. تهران: فیروزه.
روشه، گی. (1376). جامعهشناسی تالکوت پارسونز(ترجمه عبدالحسین نیکگهر). تهران: نی
خانیکی، هادی و سرشار، حمید. (1391). گونهشناسی فرهنگ سیاسی، مطالعه موردی: دانشجویان دانشگاه کردستان. دوفصلنامه علمیـ پژوهشی پژوهش سیاست نظری، 11، صص 130-91.
عالم، عبدالرحمن. (1373). بنیادهای علم سیاست. تهران: نی.
سورین، ورنر و تانکارد، جیمز. (1381). نظریههای ارتباطات (ترجمه علیرضا دهقان). تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
کاظمی، علیاصغر. (1376). دموکراسی و پراگماتیسم. مجله اطلاعات سیاسی و اقتصادی، 107 و 108، صص 17-12.
مککوئیل، دنیس. (1380). مخاطبشناسی(ترجمه مهدی منتظرقائم). تهران: مرکز مطالعات و تحقیقات رسانهها.
مهرداد، هرمز. (1380). مقدمهای بر نظریات و مفاهیم ارتباط جمعی. تهران: فاران.
محمدى، مجید. (1371). مقدمهاى بر مطالعه فرهنگ سیاسى ایران. ماهنامه فرهنگ توسعه، 1 (3)، صص 31-27.
ویندال، سون؛ سیگنایرز، بنو و اولسون، جین. (1376). کاربرد نظریههای ارتباطات(ترجمه علیرضا دهقان). تهران: مرکز مطالعات و تحقیقات رسانه.
Bretzer, N. Y. (2002). How Can Institutions Better Explain Political Trust than Capitals Do? PHD Theses. University of Gothenburg, Sweden.
Oakes J. M. (2006.( The Effect of Media on Children: a Methodological Assessment From A Social Epidemiologist, Workshop On Media Research Methods and Measures March 2ـ3.
Gerbner, G.; Gross, L.; Morgan, M. & Signorielli, N. (1980). The Mainstreaming of America: Journal of Communication, Vol. 30.