آقاگلزاده، فردوس. (1385). تحلیل گفتمان انتقادی. تهران: علمی و فرهنگی.
سارلی، ناصرقلی. (1387). زبان معیار. تهران: هرمس.
سلیمی، اصغر. (1383). گفتمان در اندیشه فوکو. کیهان فرهنگی، 219، مؤسسه کیهان.
صادقی، اسماعیل. (1388). بررسی الگوهای زبانی غیر معیار در سریالهای تلویزیونی. تهران: مرکز تحقیقات صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران.
صادقی، علی اشرف. (1387). زبان معیار. اعتماد.30/10/ 1387.
عطاردی، الهه. (1388). بررسی ویژگیهای مجری موفق. تهران: مرکز تحقیقات صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران.
فرکلاف، نورمن. (1379). تحلیل انتقادی گفتمان (ترجمه گروه مترجمان). تهران: مرکز مطالعات و تحقیقات رسانهها.
مدرسی، یحیی. (1368). درآمدی بر جامعهشناسی زبان. تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی.
مک دانل، دایان. (1377). مقدمهای بر نظریههای گفتمان تا پایان 1960 (ترجمه حسینعلی نوذری). فصلنامه سیاسی اجتماعی گفتمان، 2.
میلر، جرالد.ر. (1380). ارتباط کلامی (ترجمه علی ذکاوتی قراگزلو). تهران: سروش.
ناتل خانلری، پرویز. (1373).زبانشناسی و زبان فارسی. تهران: توس.
ون دایک، تئون ای. (1382). مطالعاتی در تحلیل گفتمان (ترجمه گروه مترجمان). تهران: مرکز مطالعات و تحقیقات رسانهها.
هارجی، اون؛ ساندرز، کریستین و دیکسون، دیوید. (1386). مهارتهای اجتماعی در ارتباطاتمیان فردی (ترجمه خشایار بیگی، خشایار و مهرداد فیروز بخت). تهران: رشد.
Brown, G. & Yule, G. (1989). Discourse Analysis. Cambridge University Press.
Fasold, R. (1984). The Soliolinguistic of Society. Oxford: Blackwell.
Garvin, P. & Mathiot, M. (1956). Urbanization of Gurani;A Problem inLanguage & Culture; The Hague, Mouton London: Sage.
Ray, P.S. (1963). Language Standardization, NewYork: McMillan.
Stenstroem, A. (1988). Questions in conversation. New York and Berlin: McMillan.
