آذر، عادل؛ رجبزاده، علی. (1388). تصمیمگیری کاربردی (رویکرد MADM). تهران: نگاه دانش.
بدیعی دزفولی، مینو. (1371). بررسی مسائل مدیریتی و تخصصی و آموزشی در مطبوعات ایران. تهران: مرکز مطالعات و تحقیقات رسانهها.
تقیزاده، سلیمان. (1388). اصول اخلاق حرفهای، ماهنامه صنعت و کارآفرینی، 42، 23 - 20.
جبلی، پیمان. (1383). اخلاق حرفهای خبر در اسلام.مجله پژوهشی دانشگاه امام صادق، 21.
جعفرینژاد، ابوالفضل. (1378). بررسی برخی از حیطه های اخلاق حرفه ای ورسانه. رسانه، 2.
خجسته، حسن؛ احمدی، ظهیر. (1387). اصول اخلاق حرفهای خبرنگاران و رسانههای ارتباط جمعی در مدیریت بحران (زلزله). فصلنامه پژوهشهای ارتباطی، 56، 68 ـ 47.
دیلمی، احمد؛ آذربایجانی، مسعود. (1379). اخلاق اسلامی. قم: دفتر نشر و پخش معارف.
ژانه، پیر. (1373).اخلاق (ترجمه بدرالدین کتابی). اصفهان: اداره کل آموزش و پرورش.
سبحانی، محمدتقی. (1375). موانع حضور اخلاق در صحنه مطبوعات. مجموعه مقالات نخستین سمینار بررسی مسائل مطبوعات ایران. تهران: مرکز مطالعات و تحقیقات رسانهها.
شیرمحمدی، مهدی؛ اصغریزاده، عزتالله. (1389). آسیبشناسی اخلاق حرفهای در شرکتهای مشاور. فصلنامه اخلاق در علوم و فناوری. 5 (2و1)، 83 ـ 74.
فرامرز قراملکی، احد؛ نوچه فلاح، رستم. (1386). موانع رشد اخلاق حرفهای در سازمانها. تهران: بشری.
قاسمی، حمید. (1386). نقش رسانههای گروهی در توسعه ورزش کشور. پایاننامه دکتری، تهران: دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی.
کاشف، مجید. (1370). تحلیل مجلات ورزشی با رویکرد مفاهیم ارزشی و اخلاقی ]طرح پژوهشی[. تهران: معاونت پژوهش سازمان تبلیغات اسلامی.
مسعود، محمد؛ معززی مهر طهران، امیرمحمد و شبیری، سید نیما. (1390). تعیین درجه توسعه نیافتگی شهرستان های استان اصفهان با تکنیک تاکسومی عددی، فصلنامه مطالعات و پژوهشهای شهری و منطقهای. 2 (8)، 54ـ39.
مظفری، سید امیر احمدپور؛ سلطانی زرندی، حسین. (1386). اصول و فلسفه تربیت بدنی. تهران: بامداد کتاب.
معتمدنژاد، کاظم. (1385). اصول اخلاق حرفهای روزنامهنگاری. فصلنامه رسانه. 17 (2)، 57ـ38.
مکارم شیرازی، سید ناصر. (1384). زندگی در پرتو اخلاق. قم: سرور.
وایت، رابرت، ای. (1385). عوامل اجتماعی و سیاسی توسعه اخلاق ارتباطات، ترجمه اسماعیل بشری. فصلنامه رسانه، 66، 137- 168.
هس مر، ال. تی. (1382). اخلاق در مدیریت (ترجمه سید محمد اعرابی و داود ایزدی). تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی.
Airaksinen, T. (1998). Professional Ethics. Encyclopedia of Applied Ethics, Vol 3, PP: 671-681.
Garrison, B. & Salwen. M.B. (1994). Sports Journalistes Asses their Place in the Profession. Newspaper Research Journal, Athens, Vol 15, (2). P: 37.
Hardin, M. & Zhong, B. (2010). Sports Reporters’ Attitudes about Ethics Vary Based on Beat. Newspaper Research Journal, Vol 31, No 2.
Hardin, M; Zhong, B. & Whiteside, E. (2009). Relationship Between Reporters’ Ethics and Attitudes Toward the Profession, International Journal of Sport Communication 2, PP: 319-339.
Oates, T. P & Pauly, J. (2007). Sports Journalism as Moral and Ethical. Discourse Journal of MassMedia Ethics, Vol. 22, Iss 4 , PP: 332 - 347.
Patterson, P. & Wilkins, L. (2008). Media Ethics, Issues and Cases (6th Ed). New York: McGraw-Hill.
Plaisance, P.L. (2007). an Assessment of Media Ethics Education: Course Content and the Values and Ethical Ideologies of Media Ethics Students. Journalism &Mass Communication Educator, Columbia, Vol 61, Iss 4.
Shamsi, N. (2005). Encyclopedia of Mass Communication in twenty-First Century. New Dahlia: Anmol Publications, Vol 1.
Sungick, M. (2009). an analysis of sport reporters' perceptions of the effectiveness of sport public relations practitioners' influence practices in South Korea, PHD University of Northern Colorado, 125 pages; AAT 3374861.
