پورنوروز، منیژه. (1382). تحلیل محتوای کارتون دیجیمون از منظر خشونت. تهران: مرکز تحقیقات، مطالعات و سنجش برنامهای صداوسیما.
پورنوروز، منیژه. (1378). بررسی ساختاری و محتوایی کارتون خارجی «کوتلاس». تهران: مرکز تحقیقات، مطالعات و سنجش برنامهای صداوسیما.
حسینی، مریم. (1387). نظرسنجی از کودکان درباره برنامههای صداوسیما در فصل زمستان 1386. تهران: مرکز تحقیقات، مطالعات و سنجش برنامهای صداوسیما.
حسینی، مریم. (1377). بررسی تأثیر تماشای برنامههای خشونتآمیز تلویزیون بر رفتارهای پرخاشگرانه کودکان. تهران: مرکز تحقیقات، مطالعات و سنجش برنامهای صداوسیما.
حسینی، مریم. (1386). بررسی تأثیر تماشای کارتونهای خشونتآمیز بر میزان پرخاشگری نوجوانان. تهران: مرکز تحقیقات، مطالعات و سنجش برنامهای صداوسیما.
کارلسون، اولا؛ فایلیتزن، سیسیلیافن. (1999). کودکان و خشونت در رسانههای جمعی. ترجمه مهدی شفقتی، (1380)، تهران: مرکز تحقیقات صداوسیما.
گانتر، بری و مک آلیر، میل. (1997). کودک و تلویزیون. ترجمه نصرت فتحی، (1380)، تهران: سروش.
فاضل، رضا. (1385). رابطه پایگاه اجتماعیـ اقتصادی، رفتار والدین، تماشای خشونت تلویزیونی با تأیید خشونت و توسل به خشونت در کودکان. تهران: مرکز تحقیقات صداوسیما، شماره 78.
Buckingham, D. (1996). Moving Images: understanding children emotional response to TV. Manchester university press.
Buss , A.H & Q perry, M. (1992).The Aggression Questionnaire. Journal of Personality and social psychology, 63: 452- 459.
Da Wei, Wang. (2007). A Study on Media culture's negative influence on children, Apr. volume 4, NO4.
Pearl, D. (1987). Television in society, violence in tv. Ed. Arthur. AsA Berger, by Trans action, Inc.
Tanenbaum, P. H. & Zilman, D. (1975). Emotional Arousal in The Facilitation ofAggression Through Communication. ]J [// L. Berkowitz, Ed. Advances in: Experimental Social Psychology, 8: 149-192. NewYork: Academic press.
Hostile Humor Bibliography. (2004). Cartoon Research.,
http: // Modern – Psychiatry. Com /cartoon – research. htm
