اصفهانیان، محمود؛ گلزاری، محمود و براتی سده، فرید. (1395). تدوین برنامه آموزشی شکر مبتنی بر مفهوم شکر اسلامی و بررسی کارآمدی آن در رضایت از زندگی. پژوهشنامه روانشناسی اسلامی، 2 (2)، صص 132-100.
بهادری خسروشاهی، جعفر. (1396). رابطه حمایت اجتماعی و شادکامی با دینداری. علومتربیتی از دیدگاه اسلام، 5 (9)، صص 142- 129.
پسندیده، عباس. (1390). نظریه توحید در شادکامی. روانشناسی و دین، 4 (3)، صص 30-5.
پسندیده، عباس. (1392). الگوی اسلامی شادکامی با رویکرد روانشناسی مثبتگرا. قم: دارالحدیث.
پسندیده، عباس. (1395). پایه نظری رضامندی بر اساس منابع اسلامی، بازسازی و بسط نظریه پیشین. پژوهشنامه روانشناسی اسلامی، 2 (3)، صص 77-40.
پسندیده، عباس؛ گلزاری، محمود و مسعودی، عبدالهادی. (1390). مؤلفههای احساس سعادتمندی در احادیث با رویکرد روانشناختی. علوم حدیث، 16 (4)، صص 140-119.
حیدری رفعت، ابوذر و عنایتی نوینفر، ابوذر. (1389). رابطه بین نگرش دینی و شادکامی در بین دانشجویان دانشگاه تربیت مدرس. روانشناسی و دین، 3 (4)، صص 72-61.
سرتیپی، زهرا؛ سهرابی، فرامرز و پسندیده، عباس. (1395). کارآمدی آموزش صبر بر اساس مؤلفه صبر در الگوی اسلامی شادکامی، بر به باشی روانشناختی زنان خانهدار. پژوهشنامه روانشناسی اسلامی، 2 (4)، صص 69-45.
علیمحمدی، کاظم و آذربایجانی، مسعود. (1388). بررسی رابطه بین شادکامی اسلامی و شادکامی روانشناسی در دانشجویان دانشگاه قم در سال تحصیلی 1388. روانشناسی و دین، 2 (3)، صص 28-7.
منظری توکلی، علیرضا و عراقیپور، نجمه. (1389). بررسی رابطه بین دینداری و شادکامی در بین دانشجویان دختر دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمان سال تحصیلی 1389. روانشناسی تربیتی، 6 (4)، صص 49-19.
مهدیزاده، شراره و زارع غیاثآبادی، فاطمه. (1392). بررسی میزان دینداری و نقش آن در شادمانی جوانان. مطالعات و تحقیقات اجتماعی در ایران، 2 (3)، صص 438-413.
موسوی چلک، حسن. (1397). 6 میلیون نفر از جمعیت کشور از افسردگی رنج میبرند. روزنامه ایران، 29، ص 7.
نجفی، محمد و عرفان، آرزو. (1391). بررسی کمی و کیفی رابطه بین معنویت، شادکامی و توانمندی حرفهای اساتید. رویکردهای نوین آموزشی، 7 (2)، صص 22-1.
نوفرستی، اعظم و پسندیده، عباس. (1394). امکانپذیری رواندرمانی مثبتگرای مبتنی بر خیرباوری در عاطفه مثبت و منفی افراد دارای نشانههای افسردگی: یک مطالعه تکآزمودنی خطپایه چندگانه. پژوهشنامه روانشناسی اسلامی، 1 (1)، صص 78-46.
Abdel-khalegh, A. M. (2006). Happiness, Health and Religiosity, Mental Health. Religion and Culture, Vol. 9, No. 1, Pp. 85-89.
Argyle, M. (2001). The psychology of happiness. London: Rutledge.
Bandura, A. (1977). Social Learning Theory. Englewood Cliffs, N.J.: Prentic- Hall.
Berelson, B. (1952). Content Analysis in Communication Research, New York: The Free Press of Glencoe.
Byrd, K. R.; Lear D. & Schwenka, S. (2000). Mysticism as a Predictor of Subjective Well-Being. The International Journal for the Psychology of Religion, Vol. 10, No. 4, Pp. 259-269.
Catanzaro, S.; Horaney, F. & Creasy, G. (1995). Hassles, Coping, and Depressive Symptoms in an Elderly Community Sample: The Role of Mood Regulation Expectancies. Journal of Counseling Psychology, Vol. 42, No. 3, Pp. 265-295.
Farouk Abou Zeid, D. (2016). The Portrayal of Happiness in Egyptian TV Series. Global media Journal, Vol. 6, No.1, Pp. 61-80.
Francis, L. J.; Jones, S. H. & Wilcox, C. (2000). Religiosity and happiness: During Adolescence, young Adulthood and Later Life. Journal of Psychology and Christianity, Vol. 19, No. 3, Pp. 245–257.
Francis, L. J. & Lester, D. (1997). Religion, Personality and Happiness. Journal of Contemporary Religion, Vol. 12, No. 1, Pp. 81–86.
French, S. & Joseph, S. (1999). Religiosity and its Association with Happiness, Purpose in Life, and Self-actualisation. Mental Health, Religion and Culture, Vol. 2, No. 2, Pp. 117–120.
Lewis, C.A. (2001). Cultura Stereotype of the Effects of Religion on Mental Health. British Journal of Medical Psychology, Vol. 74, No. 3, Pp. 359-367.
Maltby, J.; Lewis, C. A. & Day, L. (1999). Religious Orientation and Psychological Well‐being: The role of the Frequency of Personal Prayer. British Journal of Health Psychology, Vol. 4, No. 4, Pp. 363–378.
Myers, D.J. (2000). The Funds, Friends and Faith of Happy People. American psychologist, Vol. 55, No. 1, Pp. 56-57.
Robbins, M. & Francis, L. J. (1996). Are religious people happier? A Study among Undergraduates. In L. J. Francis, W. K. Kay, & W. S. Campbell (Eds.), Research in Religious Education (Pp. 207–217), Leominster: Gracewing.
Sharma, S. & Sharma, O. (2016). Spirituality leads to Happiness: A Correlative Study. The International Journal of Indian Psychology, Vol. 3, No. 10, Pp. 50-54.
Seligman, M. (2000). Authentic Happiness: Using the New Positive Psychology to Realize your Potential for Lastiing Full fillment. New York: Free press.
Seligman, M. (2002). Positive Psychology, Positive Prevention, and Positive Therapy. In C.R. Snyder & S. J. Lopez, Handbook of Positive Psychology. New York: Oxford.
Shaw, A & Joseph, S. (2007). Principal Components Analysis of Maltby and Day’s (1998) Amended Quest Religious Orientation Scale: A Replication of the Three Component Structure. Personality and Individual Differences, Vol. 37, No. 7, Pp. 1425–1430.
Thomas, S. & Callahan, B.P. (1982). Allocating Happiness: TV Families and Social Class. Journal of Communication, Vol. 32, No. 3, Pp. 184–190.
Veenhoven, R. (1993). Data Book of Happiness. New York: Reidel Publishing Company.
